Ooit was Doedoleith een oude-van-dagen-rusthuis. Heden ten dage vinden hier negen bewoners hun thuis. Ieder in de voor hem of haar zo unieke kamer met eigen keukenblok met soms daarbij ook nog alle sanitaire voorzieningen.

Iedere dinsdagavond heeft Doedoleith huisavond. Deze begint om half zeven met een door twee huisgenoten voorbereid maal. De maaltijden worden meestal afgesloten door het zingen van een lied uit het Liedboek voor de kerken, al dan niet onder begeleiding van de huispiano. Onder het genot van koffie, dan wel thee, wordt daarna het conviviale leven verder vormgegeven in de voor Doedoleith gebruikelijke Zinnige Momenten (ZiMo’s). Samen discussiëren de huisgenoten over een stelling of gebeurtenis, opgeworpen door een voor de avond aangestelde ZiMo-gespreksleider. Een ZiMo kan zowel religieus als maatschappelijk of anderszins georiënteerd zijn.

Naast de huisavond, doet Doedoleith vrijwilligerswerk in het bejaardenhuis ‘Lorenzhof’, twee straten verderop. Anderhalf uur per twee weken schenken de DDL’ers op maandagavond koffie of thee en maken ze een praatje met de bewoners. Huisgenoten die niet bij de Lorenzhof betrokken zijn, doen ander vrijwilligerswerk, variërend van vluchtelingen- tot kerkenwerk.

Verder gaat Doedoleith eens per jaar op huisweekend, drinken ze door de week vaak koffie, kijken met elkaar films, discussiëren over het een en ander, organiseren ze huisfeesten, etc. Doedoleith bruist! 

Als laatste: waarom die naam Doe-do-leith? Neen, het komt niet uit het Latijn o.i.d., maar het is gewoon een samentrekking uit drie aan de H.O.C. Ruimzichtgeschiedenis verbonden plaatsnamen: Doetinchem, Doorn en Leiden.

Convivium Doedoleith, convivium laudate!